Mathurin Moreau werd geboren op 18 november 1822 in Dijon, in een familie van goudsmeden en beeldhouwers. Zijn vader liet hem al op jonge leeftijd kennismaken met boetseren en beeldhouwen en in 1841, l'School voor Schone Kunsten Parijs, waar hij studeerde met meesters als Jules Ramey en Auguste Dumont. Het jaar daarop, in 1842, werd hij onderscheiden met de Tweede Grand Prix de Rome met zijn werk" Diodeme taking the Palladium", als beloning voor zijn ontluikende talent. 

Hij maakte zijn publieke debuut op Salon van 1848, aan het einde van de 19e eeuw presenteerde hij "L'Élégie", een werk dat hem veel aandacht opleverde. Tijdens zijn lange carrière onderscheidde hij zich door de verscheidenheid van zijn werk, variërend van grafsculpturen tot stadsdecoraties, allegorische groepen, mythologische figuren, herdenkingsmonumenten en fonteinen. Zijn werk verscheen vaak in openbare ruimtes of in de burgerlijke architectuur, wat hem een grote en blijvende bekendheid gaf. 

Tussen 1849 en 1879, mathurin Moreau werkt met de Fonderie du Val d'Osne, hij werd een van de directeuren en hielp zijn gietijzeren en bronzen modellen op grote schaal te verspreiden. Dit partnerschap maakte zijn werk toegankelijk voor een breed publiek en leidde tot de installatie van veel van zijn sculpturen in openbare gebouwen en villa's in Frankrijk en daarbuiten. 

Op de wereldtentoonstelling in 1855, kreeg hij een tweedeklas medaille; hij kreeg een eersteklas medaille in 1878, dan een erepenning op de Salon in 1897 prijzen die een rijke en gevarieerde carrière bekroonde. Naast artistieke erkenning had hij ook een opmerkelijke civiele carrière: hij werd gekozen tot burgemeester van 19ᵉ arrondissement Parijs van 1879, daarna combineerde hij gemeentelijke verantwoordelijkheden met artistieke creatie tot aan zijn dood in 1912. 

Zijn werk, trouw aan de canons van de academische stijl, geeft de voorkeur aan evenwicht, fijne modellering, verfijning en een allegorisch of monumentaal karakter. Enkele van zijn meest opmerkelijke werken in marmer, brons of lettertypen bezetten openbare ruimtes en musea. Of het nu beelden, bustes, fonteinen of monumenten zijn, Mathurin Moreau combineerde een carrière als kunstenaar met een diep begrip van openbare opdrachten en monumentale beeldhouwkunst. 

Op deze manier blijft Mathurin Moreau een belangrijke figuur in de Franse academische beeldhouwkunst van de XIXᵉ eeuw, de belichaming van traditie, techniek, de aanpassing van sculpturale vormen aan de stedelijke moderniteit en de verspreiding van kunst in de samenleving. Zijn dichte en diverse oeuvre is een blijvende getuigenis van de officiële en burgerlijke kunst van zijn tijd.