Weens porselein werd geboren in 1718, de eerste officiële fabriek werd opgericht met de steun van het Oostenrijkse keizerlijke hof. Na de opkomst van Meissen een paar jaar eerder, werd Wenen een van de eerste Europese centra die de kunst van het hard porselein, gemaakt van een mengsel van kaolien, veldspaat en kwarts. Dankzij dit technische succes kon de fabriek snel concurreren met de productie in Saksen en Bohemen.
De eerste decennia werden gekenmerkt door een esthetische barok, dit is duidelijk te zien aan de ronde vormen, overvloedige composities en florale of oriëntalistische decoraties. De verfijning van de beschilderingen, de delicatesse van het verguldsel en de finesse van de witte pasta droegen allemaal bij aan de reputatie van de fabriek. De Weense ateliers blonken uit in de kunst van miniaturen, bloemenboeketten, figuratieve scènes en lichte composities die typisch waren voor de Midden-Europese smaak van de 18e eeuw.
Vanaf de tweede helft van de achttiende eeuw nam de fabriek een esthetisch rococo dan neoklassiek, de vormen werden eenvoudiger, de lijnen helderder en de decoraties geïnspireerd op de Oudheid, met geometrische motieven, cameeën en guirlandes. Vormen werden eenvoudiger, lijnen werden helderder en de decoraties werden geïnspireerd door de Oudheid, met geometrische motieven, cameeën en guirlandes. Deze periode zag ook de ontwikkeling van porseleinen beeldjes, het werk is gebaseerd op een reeks zeer nauwkeurige modellen van muzikanten, dansers, galante figuren en gestileerde dieren.
In de 19e eeuw breidde het Weense porselein zich verder uit, waarbij het zich onderscheidde door een opmerkelijk meesterschap in de schilderkunst, met name scènes geïnspireerd door geschiedenis, mythologie en landschappen. Sommige ceremoniële stukken vertoonden een uitzonderlijke decoratieve virtuositeit door vergulding, cameeën, miniatuurportretten en verhalende composities te combineren.
Ondanks deze verfijning kreeg de fabriek in de jaren 1850 te maken met economische problemen. Door de groeiende concurrentie van andere Europese centra en veranderende markten werd de productie onregelmatiger. In 1864, de fabriek sloot officieel haar deuren, waarmee een einde kwam aan bijna anderhalve eeuw creatie.
Vandaag de dag is de weens porselein is vooral gewild om de finesse van haar decoratie, de kwaliteit van haar pasta en de diversiteit van haar repertoire. Haar werk is een essentiële getuigenis van de Oostenrijkse decoratieve kunst van de 18e en 19e eeuw en illustreert een reeks tradities die keizerlijke invloeden, formele elegantie en technische uitmuntendheid combineren.
