Wieczna wiosna Auguste'a Rodina

Wieczna wiosna Auguste'a Rodina

Wieczna Wiosna, znana również jako Zefir i Ziemia lub Miłość i Psyche, jest prawdopodobnie jednym z najbardziej emblematycznych przedstawień namiętnej miłości. Ten brąz, pochodzący z Torsu Adele, z ciemnobrązową i zieloną patyną, był pierwotnie przeznaczony jako grupa do Porte de l'Enfer, ale nigdy nie został włączony, podobnie jak Pocałunek. Praca została jednak wystawiona na Salonie w 1898 roku.

Ta rzeźba przedstawiająca namiętny uścisk nagiej pary ma silny wymiar emocjonalny i być może autobiograficzny. Rodin, choć żonaty z Rose Beuret Mignon, poznał Camille Claudel w 1882 roku, gdy Alfred Boucher, jej nauczyciel rzeźby, powierzył mu jej uczniów. Szybko zakochał się w młodej kobiecie. W dziele tym odbija się więc echo uczuć najwybitniejszego rzeźbiarza końca XIX wieku.

Zgrabny ruch Rodina przypomina XVIII-wieczną rzeźbę, ale erotyzm jego kompozycji odróżnia go od poprzedników. Podczas gdy Canova wolał przedstawiać swoje postacie w pewnym oddaleniu, Rodin przeplatał je ze sobą.
Rzeźba przedstawia erotyczną miłość, którą potęguje dziesięciokrotnie zmysłowość wygiętego ciała, rozpiętego w kierunku ust męskiej postaci. Mężczyzna, ze swoim wznoszącym się łukiem, dominuje w kompozycji podobnie jak postać kobieca. Dwoje kochanków trzyma się namiętnie.

L'Eternel Printemps odniósł wielki sukces i został kilkakrotnie przełożony na brąz i marmur. Rodin na przestrzeni lat wykonał również kilka wariacji. Ta wersja jest najczęściej spotykanym modelem i jest używana przez odlewnię Barbedienne, która nabyła prawa wydawnicze do wersji z brązu w 1898 roku. Model ten był produkowany w czterech rozmiarach przez ponad dwadzieścia lat w latach 1898-1918.