- Aktualności
- 5 polubień
- 26421 odwiedzin
- 0 komentarzy
Sztuka dekoracyjna
Termin "Art Deco" jest skrótem od "Decorative Arts". Art Deco to ruch artystyczny, który rozpoczął się w latach 1910 i zakończył pod koniec lat 30. Ten ruch artystyczny odnosi się w szczególności do świata architektury, a bardziej szczegółowo do projektowania i dekoracji wnętrz. Art Deco był pierwszym stylem, który rozprzestrzenił się na całym świecie, powstał w Belgii, a następnie wpłynął na Francję, Portugalię, Hiszpanię, a następnie Afrykę Północną i wszystkie kraje anglosaskie (Wielka Brytania, Stany Zjednoczone i ich aktywne stowarzyszenia "Art Deco", Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Indie, Filipiny, itp.), a także główne miasta Wietnamu dla początkowego ruchu, kilka chińskich miast, takich jak Szanghaj i Hongkong, lub Japonia, na przykład dla Pałacu Księcia Asaka, w Tokio

Pałac Księcia Asaka, Tokio
Cechy
Porządek, kolor i geometria: podstawowe słownictwo Art Deco zostało ustalone. Słownictwo to przybierało różne formy w zależności od regionu, architektów i ich klientów, ale jego stylistyczna jedność wynikała z zastosowania geometrii, której celem było przede wszystkim dekorowanie, w przeciwieństwie do międzynarodowego ruchu awangardowego, znanego również jako modernizm lub styl międzynarodowy, który ustanowił zasady architektoniczne o objętości zatoki i harmonijnej cyrkulacji. Te dwie architektury "bogatej" i "czystej" dekoracji są mniej lub bardziej stosowane w zależności od architekta. W rzeczywistości każdy architekt i każdy region świata wytwarza różne dzieła. Jednak dzieło z okresu Art Deco może być zidentyfikowane przez pewne cechy
Oto niektóre z głównych cech Art Deco:
- Odrzucenie kątów prostych: ta cecha dotyczy głównie budynków
- Okna łukowe: są to okna, które rozbijają monotonię fasady i zwiększają powierzchnię wnętrza
- Stosowanie prostych materiałów: w Art Deco nie preferuje się żadnego konkretnego materiału. W praktyce często stosuje się żelbeton
- Ścięcia: są one w stylu Art Deco, ponieważ unikają kątów prostych
- Ornamentyka: wbrew pozorom, Art Deco jest bardzo przywiązane do ornamentów, czy to do dekoracji wewnętrznej, czy zewnętrznej. Nie jest więc dziwne, że na balkonach lub fasadach budynków w stylu Art Deco można zobaczyć fascynujące motywy
- Elegancja i komfort: meble Art Deco charakteryzują się geometrycznymi liniami, szlachetnymi materiałami, minimalizmem i przede wszystkim wyrafinowaniem. Wszystko to można dostrzec w meblach stworzonych przez wielkich artystów Art Deco, takich jak Jean-Michel Franck, Jean Dunand, Eugène Printz i Jacques-Emile Ruhlmann
- Motywy spiralne i kwiatowe: te dwa motywy są bardzo mocno eksploatowane w Art Deco, szczególnie motyw spiralny, który może symbolizować kwiaty lub owoce.

Budynek Duthoo, Tours (1907-1910)
Początki art deco sięgają lat 1900-1910. W tym okresie w wielu krajach europejskich (Niemcy, Holandia, Belgia itd.) secesja była kwestionowana przez wielu artystów. Tendencja była w kierunku prostszych linii i bardziej klasycznych kompozycji, powrotu do porządku i trzeźwości. Zagracone i wybujałe dekoracje zostały w ten sposób zakwestionowane i dały początek ruchowi art deco.
Ta ewolucja smaku i koncepcji została wprowadzona w Brukseli w latach 1905-1911, chociaż istniały już oznaki przejścia od secesji do art deco, szczególnie w pracach Henri Bellery-Desfontaines z lat 1902-1904. Stopniowo Art Deco zadomowił się na całym świecie.
Różnice między formami Art Nouveau i Art Deco podsumował André Vera w swoim artykule w czasopiśmie L'Art Décoratif: Art Deco odrzuca wszystkie formy Art Nouveau, asymetryczne formy, malownicze polichromie, gdzie uczucia biorą górę nad rozumem. Art Deco gra na jednym materiale i na oczywistej symetrii: cześć dla harmonii i pragmatyzmu.
Na przykład w Austrii faliste linie wczesnej secesji zostały szybko zastąpione siecią ortogonalnych linii i prostych objętości, pod wpływem szkockiego architekta i projektanta Charlesa Rennie Mackintosha. Emblematyczni twórcy tego nurtu to Josef Hoffmann, Koloman Moser, Otto Wagner i Wiener Werkstätte. Przypadek zlecenia dla Josefa Hoffmanna wprowadził tę ewolucję w Brukseli, wielkim mieście secesyjnym, w latach 1905-1911: w Pałacu Stoclet. Wnętrza, znane z fotografii, zmobilizowały cały Wiener Werkstätte i malarza Gustava Klimta.

Pałac Stoclet, Bruksela (1905-0911)
We Francji
We Francji pierwsze oznaki tego pragnienia zmiany są zauważalne od lat 1900. Analiza prac Henri Bellery-Desfontaines pozwala nam zmierzyć przejście, w latach 1902-1904, pomiędzy Art Nouveau i Art Deco: ten hojny artysta nie był jedynym, który w tym czasie operował skrzyżowaniem stylów, aby zmniejszyć granice pomiędzy "dekoracyjnym", rzemieślniczym i artystycznym: Jean-Frédéric Wielhorski postępował w ten sam sposób, gdy zaprojektował budynek Duthoo w Tours (1907-1910).
W 1907 roku Eugène Grasset opublikował Méthode de composition ornementale (Metoda kompozycji ornamentalnej), w której poczesne miejsce zajęły formy geometryczne i ich wariacje. Wizja ta kontrastuje z falującą swobodą stylu Hectora Guimarda, tak popularnego w Paryżu kilka lat wcześniej. W następnym roku Paul Iribe zaprojektował album mody dla Paula Poireta, którego estetyka uderzyła środowisko paryskie swoją nowością.
Na trzecie ważne wydarzenie, Salon Jesienny 1910, zaproszono artystów monachijskich, którzy od kilku lat przyjmowali surowe i nieuporządkowane formy. Około 1910 roku francuscy dekoratorzy André Mare, Louis Süe i Paul Auscher również przeszli na bardziej rygorystyczny i powściągliwy styl. W rzeźbie François Pompon stworzył swojego słynnego niedźwiedzia.
Na froncie architektonicznym, w latach 1910-1913, rozpoczęto prace nad Théâtre des Champs-Élysées, kolejnym znakiem radykalnej zmiany estetycznej, która miała miejsce w Paryżu w tym czasie. Początkowo powierzone Henry'emu Van de Velde, prace projektowe i budowlane szybko przypadły Auguste'owi Perretowi. Rygorystyczna kompozycja fasady i ograniczona przestrzeń przeznaczona na dekoracje były uderzającymi cechami inauguracji w 1913 roku. Od początku wieku Henri Sauvage odnawia formalne odniesienia architektoniczne i swoje odniesienia techniczne za pomocą budynków warstwowych.
Wreszcie Paryż lat 1910 odkrył rosyjskie balety Serge'a Diagilewa, mieszające taniec, muzykę i malarstwo, inspirowane Tysiącem i jedną nocą. Były one zaproszeniem do luksusu i egzotyki; kostiumy tworzył Léon Bakst i wielu innych. Stąd moda na wachlarze, pióra, strumienie wody i jaskrawe kolory. Nietypowe kolory stosowano w wystroju i meblach: buduary o pomarańczowych ścianach i salony pokryte czernią.

François Pompon, niedźwiedź polarny, Musée d'Orsay, Paryż

Auguste Perret theatre des champs Elysées, Paryż
We Francji sukces Art Deco, którego szczyt przypadł na lata 20. i 30. ubiegłego wieku, został przerwany przez II wojnę światową. Przewidując zainteresowanie muzeów, paryscy właściciele galerii i antykwariusze zainicjowali jego ponowne odkrycie w latach 60. i 70. ubiegłego wieku, co doprowadziło do eksplozji rynku od lat 90. Do najbardziej emblematycznych należą Alain Blondel oraz Robert i Cheska Vallois, a także Stéphane Deschamps i Yvette Baran, których nazwiska regularnie pojawiają się w monografiach poświęconych Art Deco i Art Nouveau. To właśnie sprzedaż kolekcji Jacquesa Douceta w 1972 roku spopularyzowała Art Deco wśród szerokiej publiczności.

Cabinet d'Orient, część kolekcji Jacquesa Douceta.
Komentarze (0)