Pavillon Baltard jest częścią zespołu architektonicznego zaprojektowanego w XIX w dla Halles centrales de Paris, w ramach modernizacji stolicy. Pawilony zaprojektowane przez Victor Baltard, wykonane z metalu, szkła i żeliwa, ucieleśniają techniczne i estetyczne zasady Drugiego Cesarstwa. Ich otwarta, modułowa i w dużej mierze przeszklona konstrukcja spełniała potrzeby dużego rynku spożywczego, jednocześnie ilustrując postępy w architekturze przemysłowej tamtego okresu.
W 1970, decyzja o przekształceniu dzielnicy Les Halles doprowadziła do wyburzenia większości pawilonów. Jeden z nich został uratowany i zdemontowany w celu przeniesienia do Plessis-Robinson, gdzie pozostał przez jakiś czas, zanim ostatecznie przeniósł się do Nogent-sur-Marne. To wyjątkowe posunięcie pozwoli nam zachować rzadki przykład XIX-wiecznej paryskiej architektury metalowej.
Pawilon posiada konstrukcję składającą się z żeliwne kolumnady, z ramy metalowe, budynek ma dużą kubaturę wewnętrzną i naturalne oświetlenie z dużych okien. Ten język architektoniczny, typowy dla Baltard, łączy w sobie funkcjonalność, elegancję strukturalną i rygor techniczny. Budynek ilustruje czasy, w których metal stawał się głównym materiałem budowlanym, umożliwiając szersze rozpiętości, podświetlane dachy i nową swobodę w organizacji przestrzeni.
Jego przeprowadzka do Nogent-sur-Marne dała mu nowe powołanie. Budynek został odrestaurowany, aby pomieścić koncerty, , wystawy, , wydarzenia kulturalne oraz Wydarzenia publiczne. Ta zmiana zastosowania podkreśla zdolność jego struktury do przystosowania się do różnych funkcji, demonstrując współczesne znaczenie jego architektury. Otwarte, elastyczne wnętrze zachowuje ducha otwartości i cyrkulacji, który charakteryzował oryginalne pawilony.
Dziś Pavillon Baltard jest jednym z ostatnich zachowanych przykładów kompleksu, który niegdyś był centralnym elementem paryskiego krajobrazu. Jego historia, naznaczona projektowaniem, przenoszeniem i renowacją, jest świadectwem szczególnej uwagi poświęconej ochronie dziedzictwa architektonicznego miasta. Pozostaje symbolem związku między XIX-wiecznymi technikami przemysłowymi a obecnymi zastosowaniami kulturalnymi.
