Salvador Dalí urodził się w 1904 w Figueres w Katalonii. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie rysunkiem i malarstwem, do czego zachęciło go wykształcenie akademickie, które pozwoliło mu zdobyć solidne mistrzostwo techniczne. Następnie odkrył europejskie awangardy, w tym kubizm i futuryzm, zanim zwrócił się ku głęboko osobistej estetyce. Jego spotkanie z surrealizmem w latach dwudziestych XX wieku stanowiło decydujący punkt zwrotny w jego karierze. 

Surrealizm zaoferował Dalímu ramy teoretyczne sprzyjające odkrywaniu snów, nieświadomości i wolnych skojarzeń. Rozwinął język wizualny oparty na doskonałej iluzji, nieoczekiwanej transformacji obiektów i niemal fotograficznej precyzji pociągnięcia pędzla. Jego obrazy przedstawiają otwarte śródziemnomorskie krajobrazy, wydłużone postacie, osobiste symbole i przedmioty, które stają się dziwne przez swoją metamorfozę. Obraz miękki zegarek staje się jednym z emblematycznych motywów jego uniwersum. 

Jego twórczość opiera się na metodzie, którą czasami nazywa krytycznym podejściem paranoicznym. Polega ona na mnożeniu możliwych interpretacji form, nakładaniu kilku rzeczywistości na jeden obraz i tworzeniu kompozycji, w których oko waha się między wyglądem a sugestią. Takie podejście nadaje jego pracom niejednoznaczny wymiar, oscylujący między technicznym rygorem a nieokiełznaną wyobraźnią. 

W latach trzydziestych i czterdziestych Dalí potwierdził swoją artystyczną tożsamość na scenie międzynarodowej. Zajął się również rzeźba, w grawerowanie, w biżuteria, w wystrój i trójwymiarowych obiektów, starając się rozszerzyć swój język poza malarstwo. Jego relacja z rzeczywistością, często traktowana z ironią lub fascynacją, materializuje się w wydłużonych formach, anamorfozach, złudzeniach optycznych i kompozycjach, w których obiekty wydają się unosić w cichej scenerii. 

Począwszy od lat 50. Dalí zainteresował się nauką i religią, włączając w to kwestie związane z atomem, perspektywą i dziedzictwem renesansu. Tworzył dzieła, które łączyły drobiazgową figurację ze złożonymi konstrukcjami symbolicznymi. Pomimo tej ewolucji, obecność Morza Śródziemnego i katalońskiego światła pozostaje wspólnym wątkiem przewijającym się przez jego twórczość. 

Aż do jego śmierci w 1989, twórczość Dalego jest proteuszowa i obejmuje malarstwo, przedmioty, architekturę wnętrz, scenografię i pisarstwo. Jego prace zajmują ważne miejsce w historii sztuki XX wieku, charakteryzując się intensywnością wyobraźni, precyzją gestów i trwałością natychmiast rozpoznawalnego wizualnego wszechświata.