Porcelana wiedeńska narodziła się w 1718, pierwsza oficjalna fabryka została założona przy wsparciu austriackiego dworu cesarskiego. Po pojawieniu się Miśni kilka lat wcześniej, Wiedeń stał się jednym z pierwszych europejskich ośrodków, które opanowały sztukę manufakturową twarda porcelana, z mieszanki kaolinu, skalenia i kwarcu. Ten sukces techniczny umożliwił fabryce szybkie konkurowanie z produkcją w Saksonii i Czechach. 

Pierwsze dekady były naznaczone estetyką barok, jest to widoczne w zaokrąglonych kształtach, bogatych kompozycjach i kwiatowych lub orientalnych dekoracjach. Wyrafinowanie obrazów, delikatność złoceń i finezja białej pasty przyczyniły się do renomy manufaktury. Wiedeńskie warsztaty przodowały w sztuce miniatur, bukietów kwiatowych, scen figuralnych i lekkich kompozycji typowych dla środkowoeuropejskiego gustu XVIII wieku. 

Począwszy od drugiej połowy XVIII wieku, fabryka przyjęła estetykę rokoko wtedy neoklasyczny, kształty stały się prostsze, linie wyraźniejsze, a dekoracje inspirowane starożytnością, motywami geometrycznymi, kameami i girlandami. Kształty zostały uproszczone, linie stały się wyraźniejsze, a dekoracje inspirowane starożytnością, z motywami geometrycznymi, kameami i girlandami. W tym okresie nastąpił również rozwój porcelanowe figurki, praca opiera się na serii bardzo dokładnych modeli muzyków, tancerzy, walecznych postaci i stylizowanych zwierząt. 

W XIX wieku wiedeńska porcelana nadal się rozwijała, wyróżniając się niezwykłym mistrzostwem malarstwa, zwłaszcza scen inspirowanych historią, mitologią i krajobrazami. Niektóre egzemplarze ceremonialne wykazywały się wyjątkową wirtuozerią dekoracyjną, łącząc złocenia, kamee, miniaturowe portrety i kompozycje narracyjne. 

Pomimo tego udoskonalenia, fabryka doświadczyła trudności ekonomicznych w latach pięćdziesiątych XIX wieku. W obliczu rosnącej konkurencji ze strony innych europejskich ośrodków i zmieniających się rynków, produkcja stała się bardziej nieregularna. W 1864, fabryka oficjalnie zamknęła swoje podwoje, kończąc prawie półtora wieku tworzenia. 

Dzisiaj porcelana wiedeńska jest szczególnie poszukiwana ze względu na finezję dekoracji, jakość pasty i różnorodność repertuaru. Jej prace są istotnym świadectwem austriackiej sztuki dekoracyjnej XVIII i XIX wieku, ilustrując szereg tradycji łączących wpływy cesarskie, formalną elegancję i doskonałość techniczną.