Początki berlińskiej porcelany sięgają czasów założenia Königliche Porzellan-Manufaktur Berlin na 1763, działo się to w kontekście rosnącego zainteresowania twardą porcelaną w Europie. Królestwo Prus starało się konkurować z wielkimi europejskimi producentami, a stworzenie królewskiego warsztatu umożliwiło rozwój produkcji, która opanowała materiał, wypalanie i dekorację. Od samego początku manufaktura wyróżniała się delikatnym, gęstym i wytrzymałym korpusem, typowym dla twardej porcelany wytwarzanej w XVIII-wiecznych procesach europejskich. 

Pierwsze dziesięciolecia przyniosły rozwój form inspirowanych tradycją późnego rokoka, z dziełami z serii zakrzywione linie, do delikatne reliefy oraz misternie malowane motywy kwiatowe. Paleta kolorów obejmuje błękity, róże, delikatne zielenie i ręcznie nakładane złoto. Ten dekoracyjny język odzwierciedla estetykę poszukiwaną przez pruski dwór i chęć konkurowania z najlepszymi współczesnymi produkcjami. 

W XIX wieku berlińskie warsztaty zmodernizowały swoje projekty, zachowując jednocześnie jakość techniczną, z której były znane. Warsztaty opracowały serwisy stołowe, wazony, figurki i elementy ceremonialne, które łączyły tradycyjną dekorację z dyskretnymi wpływami neoklasycznymi. Zastosowanie głębokich kolorów, takich jak berliński błękit, w połączeniu ze złotymi akcentami, stało się jednym z wizualnych znaków rozpoznawczych domu. 

Jednocześnie manufaktura jest znana ze swoich rzeźbione figurki, często inspirowane są scenami z gali, muzykami, tancerzami czy tradycyjnymi strojami. Dzieła te są świadectwem precyzyjnego modelowania i umiejętności wykończeniowych charakterystycznych dla wielkich europejskich manufaktur. Porcelanowa rzeźba odgrywa ważną rolę w berlińskiej produkcji, pomagając podnieść jej rangę poza sferę zastawy stołowej. 

W XX wieku firma nadal dążyła do czystszych kształtów i bardziej stonowanych dekoracji, nie porzucając przy tym swojej historycznej tradycji. W szczególności wprowadziła elementy o unowocześnionym designie, bawiąc się bielą pasty i geometrycznymi liniami. Ta ewolucja pomaga zachować równowagę między szacunkiem dla dziedzictwa a dostosowaniem do współczesnych gustów. 

Dzisiaj berlińska porcelana uosabia dziedzictwo, które łączy w sobie techniczną precyzję, pruską tradycję i ciągłą adaptację. Jej zabytkowe elementy są cenione za jakość pasty, finezję dekoracji kwiatowych i bogactwo kolorów. Manufaktura pozostaje głównym symbolem twardej porcelany w Europie, znanym ze swojej elegancji i ciągłości wiedzy od XVIII wieku.