Henri Laurens: een centrale figuur in de moderne beeldhouwkunst. Laurens werd in 1885 in Parijs geboren en begon als decoratief ambachtsman en houtbeeldhouwer voordat hij in aanraking kwam met de Parijse avant-garde. Zijn kennismaking met het kubisme tussen 1911 en 1915 veranderde zijn werk radicaal. Al heel vroeg nam hij de principes van de beweging over en onderzocht hij de fragmentatie van volumes, het evenwicht tussen vlak en diepte, de vereenvoudiging van vormen en een nieuwe opvatting van ruimte. Laurens was niet tevreden met het imiteren van het kubisme in de schilderkunst: hij creëerde er een echte sculpturale vertaling van en bracht zo de beeldhouwkunst in het moderne tijdperk.

In zijn eerste werken werkte hij met karton, hout, gips en steen, waarbij hij assemblages maakte die leken op miniatuurarchitecturen. Deze experimenten leidden tot hoekige, gestructureerde en gedurfde volumes. Na de Eerste Wereldoorlog evolueerde zijn stijl echter naar gewelfdere, meer lyrische vormen, waarbij geometrische strengheid plaats maakte voor een nieuwe sensualiteit. Laurens werd een van de uitvinders van een verzacht kubisme, belichaamd door zijn emblematische vrouwenfiguren, zijn baadsters, zijn muzen en zijn massieve, afgeronde silhouetten.

Zijn sculpturen combineren kracht en zachtheid. De volumes lijken opgeblazen met lucht, alsof ze van binnenuit zijn geboetseerd, en toch blijft elk figuur stevig verankerd in de ruimte. Deze spanning tussen monumentaliteit en lichtheid is een van Laurens' sterke handtekeningen. Of zijn werken nu in steen gehouwen, in brons gegoten of in gips gemaakt zijn, ze behouden een harmonieus evenwicht en een visuele muzikaliteit die ze een diep modern karakter geven.

Laurens is ook graveur en illustrator en werkt samen met talrijke dichters en schrijvers. Zijn prenten dialogeren met zijn beeldhouwwerk: dezelfde rondingen, dezelfde stilering, dezelfde relatie tot vrouwelijkheid en innerlijke beweging. Hij creëerde ook theaterdecors, maquettes en decoratieve composities, die allemaal getuigen van de veelzijdigheid van zijn talent.

Vanaf de jaren 1930 kreeg hij internationale erkenning. Zijn werken vonden hun weg naar de meest prestigieuze musea en hij nam deel aan grote tentoonstellingen in Europa en de Verenigde Staten. Na de Tweede Wereldoorlog kwam zijn stijl tot volle wasdom: monumentale vrouwenfiguren, badgasten gebeeldhouwd als levende architecturen, krachtige composities die evenwicht en volheid combineren. Zijn beeldhouwkunst werd een universele taal gebaseerd op rondingen, massa en licht.

Henri Laurens stierf in 1954 en liet een oeuvre na dat nu wordt beschouwd als een van de belangrijkste van het Europese modernisme. Samen met Picasso, Arp en Brancusi herdefinieerde hij de plaats van de beeldhouwkunst in de 20e eeuw door een diepgaand en origineel formeel vocabulaire te creëren. Wie een werk bezit dat geïnspireerd is door Laurens, verwelkomt een werk waarin moderniteit, poëzie en de kracht van vorm in zeldzame harmonie samenkomen.