Mathieu Matégot is geboren in 1910 à Tápió-Sully, Hongarije. Hij studeerde aan de Beaux-Arts in Boedapest, waar hij een opleiding in plastische kunsten en architectuur volgde. In 1931, hij verhuisde naar Parijs, waar hij al snel deel uitmaakte van de artistieke en decoratieve scene. In de jaren 1930 werkte hij als decorateur, met name voor het theater en voor etalages van warenhuizen, terwijl hij zijn eerste meubels maakte van rotan in combinatie met metalen structuren.
Zijn carrière werd getekend door de Tweede Wereldoorlog: hij werd gevangen genomen nadat hij dienst had genomen en ontdekte tijdens zijn gevangenschap metaalbewerkingstechnieken die een grote invloed zouden hebben op zijn creatieve werk. Bij zijn terugkeer naar Parijs in 1944, nadat hij genaturaliseerd was tot Frans staatsburger, opende hij een werkplaats gewijd aan meubels en decoratieve objecten. Hij experimenteerde met verschillende materialen om moderne meubels te creëren die functionaliteit, flexibiliteit en structurele elegantie combineren.
In de jaren 1950, Matégot ontwikkelt een persoonlijke formele taal gebaseerd op het gebruik van de geperforeerd metaal, hij bewerkt het als een flexibel materiaal. Hij creëerde een techniek die hij soms " rigitulle "Hierbij worden geperforeerde platen gevouwen, gemodelleerd of opgehangen om ze een visuele lichtheid te geven die doet denken aan stof. Dit proces leidde tot zijn bekendste werken, waaronder de stoel Nagasaki of de leunstoel Copacabana, deze stukken zijn emblemen geworden van naoorlogse modernistische meubels.
Zijn meubels worden gekenmerkt door de combinatie van eenvoudige, industriële materialen met lichte, grafische vormen. Matégot ontwerpt tafels, consoles, dressoirs en verlichtingsarmaturen waarin metaal luchtige silhouetten vormt. Zijn werk werd een groot succes en zijn meubels werden in heel Europa gedistribueerd. Tegelijkertijd zette hij zijn onderzoek naar textielkunst voort, waarmee hij in de jaren 1930 begon.
Vanaf het begin van de jaren 1960, Mathieu Matégot keert zich geleidelijk af van meubels om zich volledig te wijden aan de hedendaags wandtapijt. Zijn abstracte composities, gebaseerd op geometrische vormen, gekleurde ritmes en een gecontroleerde organisatie van het oppervlak, maken deel uit van de heropleving van de Franse wandtapijten in de tweede helft van de 20e eeuw. Er zijn talloze textielwerken gemaakt voor openbare gebouwen, instellingen en privécollecties.
Het werk van Matégot wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid aan materialen, waaronder metaal, rotan, formica en glas, wol en door een consistentie in formele experimenten. Zijn overgang van industrieel ontwerp naar textielkunst getuigt van zijn vermogen om over ruimte, object en materiaal te denken in termen van dezelfde expressieve eisen. Hij stierf in 2001 in Angers, liet hij een oeuvre na waarin modernistische meubels en een overvloed aan textiel samenkomen, dat nu alom erkend wordt.
