Alberto Giacometti werd geboren in 1901 à Borgonovo, hij groeide op in het Zwitserse kanton Graubünden, in een artistieke omgeving die gekenmerkt werd door schilderkunst. Hij volgde eerst een opleiding bij zijn vader, studeerde daarna in Genève en vervolgens in Parijs, waar hij zich in de jaren 1920 definitief vestigde. Zijn verhuizing naar de Franse hoofdstad betekende een beslissend keerpunt in zijn carrière en plaatste hem in het hart van de moderne kunstscène. 

Zijn vroege werk werd beïnvloed door academische beeldhouwkunst, kubisme en de zogenaamde primitieve kunsten. In de jaren 1930 nam Giacometti kortstondig deel aan de surrealistische beweging en maakte werken waarin het gebeeldhouwde object drager werd van symbolische spanning en raadselachtige vormen. In deze periode ontstonden conceptuele sculpturen die de relatie tussen het object, de ruimte en de verbeelding in vraag stelden. 

Vanaf het einde van de jaren 1930 richtte Giacometti zijn aandacht weer op de menselijke figuur, die het hoofdonderwerp van zijn werk werd. Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde hij een onmiddellijk herkenbare beeldhouwtaal, gekenmerkt door silhouetten slank, deze figuren lijken zowel breekbaar als intens aanwezig. Deze figuren lijken zowel breekbaar als intens aanwezig en reflecteren op de menselijke conditie, eenzaamheid en de afstand tussen mensen. 

De relatie met de ruimte is fundamenteel in zijn werk. De figuren zijn opgevat als spanningspunten in een omringende leegte, waarbij de sculptuur nooit geïsoleerd is maar altijd in dialoog staat met de ruimte eromheen. Giacometti bewerkte het materiaal door opeenvolgende toevoegingen en verwijderingen, waardoor de sporen van zijn gebaar zichtbaar bleven, wat zijn werken een bijna levendige dimensie geeft. 

Naast zijn beeldhouwkunst ontwikkelde Giacometti ook een belangrijk grafisch oeuvre. Zijn tekeningen en schilderijen richt zich op portretten, studio-interieurs en stedelijke landschappen. De lijn, vaak herhaald en indringend, weerspiegelt dezelfde zoektocht als in de beeldhouwkunst, om de aanwezigheid van het model vast te leggen zonder het ooit te bevriezen. 

Gedurende zijn hele carrière stelde Giacometti regelmatig tentoon en kreeg hij steeds meer erkenning. Zijn Parijse studio werd een plaats van intense productie en voortdurende reflectie op de scheppingsdaad. Tot zijn dood in 1966, zijn werk is coherent, gekenmerkt door herhaling, variatie en een verdieping van dezelfde formele en existentiële vraagstelling. 

Vandaag de dag wordt Alberto Giacometti beschouwd als een van de belangrijkste kunstenaars van de 20e eeuw. Zijn werk belichaamt een unieke visie op moderne beeldhouwkunst, waarin vorm, ruimte en de menselijke aanwezigheid samenkomen in een permanente spanning, waardoor figuren ontstaan die emblematisch zijn geworden voor de hedendaagse kunst.