Marc Baumann rozpoczął swoją edukację artystyczną wÉcole Nationale Supérieure des Arts Décoratifs (Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Dekoracyjnych) w latach 1940-1947, pracując w Raymond Legueult, dało mu to solidne wykształcenie akademickie w dziedzinie sztuk plastycznych. W 1945 roku otrzymał nagrodę Nagroda honorowa warsztatów François-Desnoyer, to wyróżnienie zachęciło go do zaangażowania się w tworzenie. W latach pięćdziesiątych zaprojektował gobeliny do produkcji w Aubusson i do produkcji Zakłady Gobelins np Wiosna (1950) lub Wiersz do morza (1951) świadczą o jego zaangażowaniu w odrodzenie gobelinu artystycznego.
Stopniowo jego praca ewoluowała: w kierunku 1980, marc Baumann przechodzi do abstrakcji. Zmiana ta oznaczała stylistyczną odnowę i eksplorację form, kolorów i kompozycji wolnych od tradycyjnych figur. Zastosował różne techniki, w tym olej na płótnie i litografię, rysując to co pozwala jej udoskonalić osobisty język plastyczny i eksperymentować z materiałami, gestami i przestrzenią.
Jego prace są regularnie wystawiane: w paryskich galeriach w latach 70. i 80., a następnie na licznych salonach, takich jak Salon d'Automne, Salon des Réalités Nouvelles i Salon des Peintres du Mantois. Jego karierę uświetniło kilka wystaw indywidualnych, które potwierdziły uznanie dla jego twórczości. Jego prace nadal przyciągają uwagę na aukcjach i retrospektywach (zwłaszcza w 1999, 2001 i na początku 2016 roku), potwierdzając jego stałe miejsce we francuskim krajobrazie artystycznym.
Prace Marca Baumanna charakteryzują się różnorodnością mediów i ciągłym poszukiwaniem równowagi między rygorem plastycznym a swobodą formalną. Jego gobeliny, obrazy i litografie świadczą o mistrzostwie techniki i chęci zbadania relacji między fakturą, kolorem i abstrakcją. Niektóre z jego prac znajdują się w kolekcjach publicznych, w szczególności w Meble krajowe oraz Centre national des arts plastiques, jest to znak instytucjonalnego uznania dla jego pracy.
Marc Baumann to artysta z wieloletnim zaangażowaniem, któremu udało się połączyć tradycja poprzez szkolenie akademickie i praca gobelin i nowoczesności, integrując abstrakcję i dywersyfikując praktyki artystyczne. Jego liczne i spójne prace przyczyniają się do zachowania pamięci o francuskiej sztuce abstrakcyjnej w drugiej połowie XX wieku i świadczą o trwałości podejścia artystycznego opartego na wymaganiach formalnych, eksperymentach i ciągłości.
