Pablo Ruiz Picasso werd geboren in 1881 in Malaga, Spanje. Hij werd al op jonge leeftijd getraind in tekenen en schilderen en toonde al snel een technisch meesterschap dat gevoed werd door de academische opleiding die hij had genoten in Barcelona en daarna Madrid. Zijn verhuizing naar Parijs begin 1900 was een essentiële stap. Daar ontdekte hij de intensiteit van het moderne artistieke milieu, het formele onderzoek van de avant-gardes en een culturele scène in volle transformatie.
In de jaren voorafgaand aan 1910 maakte Picasso wat traditioneel bekend staat als de blauwe periode, dan is de roze periode, het waren verschillende fases waarin kleuren, thema's en sferen op elkaar reageerden. Deze jaren getuigen van een reeds persoonlijke oriëntatie in representatie, tussen melancholische gevoeligheid, observatie van de werkelijkheid en eerste formele experimenten.
Van 1907, halverwege de 19e eeuw begon Picasso de klassieke figuratieve modellen radicaal in twijfel te trekken. Onderzoek naar de decompositie van volumes, het in elkaar grijpen van vlakken en een nieuwe opvatting van ruimte leidde tot het ontstaan van de kubisme, dit is een fundamentele beweging die hij samen met andere kunstenaars ontwikkelt. Deze benadering breekt met het traditionele perspectief en stelt een nieuwe plastische taal voor, waarin het object tegelijkertijd vanuit verschillende gezichtspunten wordt weergegeven.
Picasso's werk werd vervolgens gekenmerkt door een opeenvolging van perioden, soms in dialoog, soms in oppositie, maar altijd gekoppeld aan een verlangen om nieuwe wegen in te slaan. Hij ging aan de slag met beeldhouwkunst, keramiek, gravure en de constructie van objecten, waarbij hij een vermogen toonde om zowel technieken als vormen opnieuw uit te vinden. Gedurende zijn hele carrière heeft hij voortdurend aandacht besteed aan tekenen, dat hij beschouwt als een dagelijkse oefening en de basis van zijn creatieve werk.
Zijn twintigste-eeuwse carrière had raakvlakken met historische gebeurtenissen waarop hij reageerde met zijn beelden. Nadat hij zich permanent in Frankrijk had gevestigd, zette hij een intense en ononderbroken artistieke activiteit voort, onderbroken door periodes van werk in Parijse ateliers of in Zuid-Frankrijk. Hij maakt ook monumentale ensembles, portretten, variaties op oude meesters en series waarin hij werken uit het verleden vrijelijk herinterpreteert. De diversiteit van zijn werk zorgt voor een uitzonderlijk oeuvre, zowel qua omvang als onderliggende samenhang.
Picasso's late werk onthult een constante energie, een voorliefde voor getransformeerde herhaling en experimenteren met materialen. Tot zijn dood in 1973, hij was een productief schilder, beeldhouwer en prentkunstenaar. Het oeuvre dat hij naliet is een van de meest complete en invloedrijke in de moderne kunst. Picasso blijft vandaag de dag een belangrijke referentie, wiens innovaties de manier waarop we denken over beelden, volume en artistieke creatie in de twintigste eeuw ingrijpend hebben veranderd.
