Pablo Ruiz Picasso urodził się w 1881 w Maladze w Hiszpanii. Od najmłodszych lat szkolony w rysunku i malarstwie, szybko wykazał się mistrzostwem technicznym, pielęgnowanym przez edukację akademicką, którą otrzymał w Barcelonie, a następnie w Madrycie. Jego przeprowadzka do Paryża na początku XX wieku była niezbędnym krokiem. Tam odkrył intensywność nowoczesnego środowiska artystycznego, formalne badania awangardy i scenę kulturalną w ferworze transformacji.
W latach poprzedzających rok 1910 Picasso przeszedł przez okres tradycyjnie znany jako niebieski okres, następnie różowy okres, były to odrębne fazy, w których kolory, tematy i atmosfery reagowały na siebie nawzajem. Lata te świadczą o już osobistej orientacji w reprezentacji, między melancholijną wrażliwością, obserwacją rzeczywistości i początkowymi eksperymentami formalnymi.
Od 1907, w połowie XIX wieku Picasso zaczął radykalnie kwestionować klasyczne modele figuracji. Badania nad rozkładem objętości, zazębianiem się płaszczyzn i nową koncepcją przestrzeni doprowadziły do pojawienia się modelu figuracji kubizm, jest to podstawowy ruch, który rozwija wraz z innymi artystami. Podejście to zrywa z tradycyjną perspektywą i proponuje nowy język plastyczny, w którym obiekt jest przedstawiany jednocześnie z kilku punktów widzenia.
Twórczość Picassa charakteryzowała się wówczas następowaniem po sobie okresów, czasem w dialogu, czasem w opozycji, ale zawsze związanych z chęcią odkrywania nowych dróg. Zajmował się rzeźbą, ceramiką, grawerowaniem i konstrukcją przedmiotów, demonstrując zdolność do odkrywania na nowo technik i form. Przez całą swoją karierę nieustannie zwracał uwagę na rysunek, który traktuje jako codzienne ćwiczenie i podstawę swojej pracy twórczej.
Jego dwudziestowieczna kariera krzyżowała się z wydarzeniami historycznymi, na które reagował swoimi obrazami. Po osiedleniu się na stałe we Francji prowadził intensywną i ciągłą działalność artystyczną, przerywaną okresami pracy w paryskich studiach lub na południu Francji. Tworzy również monumentalne zespoły, portrety, wariacje na temat starych mistrzów i serie, w których swobodnie reinterpretuje dzieła z przeszłości. Różnorodność jego praktyk tworzy wyjątkowy zbiór prac, zarówno pod względem zakresu, jak i spójności.
Późne prace Picassa ujawniają stałą energię, zamiłowanie do przekształconych powtórzeń i eksperymentów z materiałami. Aż do swojej śmierci w 1973, był płodnym malarzem, rzeźbiarzem i grafikiem. Pozostawione przez niego dzieło jest jednym z najbardziej kompletnych i wpływowych w sztuce współczesnej. Picasso pozostaje dziś głównym punktem odniesienia, którego innowacje głęboko zmieniły sposób myślenia o obrazach, objętości i twórczości artystycznej w XX wieku.
