Mathieu Matégot urodził się w 1910 à Tápió-Sully, Węgry. Studiował w Beaux-Arts w Budapeszcie, gdzie zdobył wykształcenie w dziedzinie sztuk plastycznych i architektury. W 1931, przeprowadził się do Paryża, gdzie szybko stał się częścią sceny artystycznej i dekoracyjnej. W latach 30. pracował jako dekorator, zwłaszcza dla teatru i witryn domów towarowych, jednocześnie produkując swoje pierwsze meble z rattanu w połączeniu z metalowymi konstrukcjami. 

Jego kariera została naznaczona przez II wojnę światową: wzięty do niewoli po zaciągnięciu się do wojska, podczas niewoli odkrył techniki obróbki metalu, które miały ogromny wpływ na jego twórczość. Po powrocie do Paryża w 1944, po uzyskaniu obywatelstwa francuskiego otworzył warsztat poświęcony meblom i przedmiotom dekoracyjnym. Eksperymentował z różnymi materiałami, aby stworzyć nowoczesne meble, które łączyły w sobie funkcjonalność, elastyczność i elegancję strukturalną. 

W latach 50. XX w, Matégot rozwija osobisty język formalny oparty na wykorzystaniu perforowany metal, pracuje z nim jak z elastycznym materiałem. Stworzył technikę, którą czasami nazywał " rigitulle "Obejmuje to składanie, modelowanie lub zawieszanie perforowanej blachy, aby nadać jej wizualną lekkość przypominającą tkaninę. Proces ten doprowadził do powstania jego najbardziej znanych dzieł, w tym krzesła Nagasaki lub fotel Copacabana, elementy te stały się symbolem powojennych mebli modernistycznych. 

Jego meble charakteryzują się połączeniem prostych, przemysłowych materiałów z lekkimi, graficznymi formami. Matégot projektuje stoły, konsole, kredensy i oprawy oświetleniowe, w których metal tworzy powietrzne sylwetki. Jego prace odniosły znaczny sukces, a jego meble były dystrybuowane w całej Europie. Jednocześnie kontynuował swoje badania nad sztuką tekstylną, które rozpoczęły się w latach trzydziestych XX wieku. 

Od początku lat sześćdziesiątych Mathieu Matégot stopniowo odwraca się od mebli, aby całkowicie poświęcić się współczesny gobelin. Jego abstrakcyjne kompozycje, oparte na geometrycznych kształtach, kolorowych rytmach i kontrolowanej organizacji powierzchni, są częścią odrodzenia francuskiego gobelinu w drugiej połowie XX wieku. Liczne prace tekstylne zostały wyprodukowane dla budynków użyteczności publicznej, instytucji i kolekcji prywatnych. 

Praca Matégot charakteryzuje się szeroką gamą nośników, w tym metalem, rattanem, formiką i szkłem, wełna i przez konsekwencję w eksperymentach formalnych. Jego przejście od wzornictwa przemysłowego do sztuki tekstylnej świadczy o jego zdolności do myślenia o przestrzeni, obiekcie i materiale w kategoriach tych samych ekspresyjnych wymagań. Zmarł w 2001 w Angers, pozostawił po sobie dzieło, w którym modernistyczne meble spotykają się z bogactwem tekstyliów, obecnie szeroko rozpoznawalnych.