Raoul Dufy urodził się w 1877 w Hawrze. Studiował w swoim rodzinnym mieście, zanim przeniósł się do Paryża i École Nationale des Beaux-Arts, gdzie odkrył artystyczne badania końca XIX wieku. Jego spotkanie z fowizm na początku XX wieku był ważnym kamieniem milowym. Przyjął swobodne i olśniewające użycie koloru, charakteryzujące się odważnymi pociągnięciami i jasną świetlistością, przy jednoczesnym zachowaniu ekspresyjnego i elastycznego rysunku.
Począwszy od 1910 roku, Dufy rozwinął osobisty styl, który stopniowo oddalał się od fowizmu. Preferował linia kaligraficzna, jego rysunki są szybkie, niemal muzyczne i łączy je z jasnymi, płaskimi kolorami. Ta szczególna relacja między rysunkiem a kolorem stała się jednym ze znaków rozpoznawczych jego twórczości. Przedstawiał porty, regaty, sceny nadmorskie, warsztaty, kwiaty i ogrody, z wrażliwością, w której ruch i światło odgrywały główną rolę.
Jego zainteresowanie sztuką dekoracyjną było istotną częścią jego kariery. Dufy stworzył tkaniny, oraz ceramika, oraz panele dekoracyjne, oraz ryciny oraz ilustracje, współpracował z francuskimi domami i przyczynił się do rozwoju nowoczesnej sztuki dekoracyjnej. Jego motywy kwiatowe, arabeski i harmonie kolorów odzwierciedlają głębokie zrozumienie rytmów wizualnych i efektów dekoracyjnych.
W latach dwudziestych i trzydziestych Dufy dalej umacniał swój styl w kompozycjach, w których perspektywa stała się bardziej swobodna, a linia dominującym elementem. Jego sceny muzyczne, orkiestry i instrumenty świadczą o jego upodobaniu do tematów związanych z dźwiękiem i ruchem. Tworzył także rozległe przestrzenie publiczne, w tym monumentalne panele na międzynarodowe wystawy, ujawniając swoją zdolność do transponowania języka graficznego na duże formaty.
W jego pracach kolor jest mniej opisowy niż sugestywny. Tworzy atmosferę, przywołuje klimat i organizuje przestrzeń obrazową. Dufy był szczególnie zainteresowany sposobem, w jaki niebieski, zielony lub różowy może wyrażać powietrze, światło lub wibracje krajobrazu. Jego kompozycje uderzają kontrolowaną spontanicznością, świeżością palety i pozorną lekkością starannie przemyślanych linii.
Raoul Dufy kontynuował pracę aż do swojej śmierci w 1953. Pozostawił po sobie niezwykle zróżnicowaną twórczość, w której współgrają ze sobą malarstwo, rysunek, rytownictwo i sztuki dekoracyjne. Jego prace zajmują ważne miejsce w historii dwudziestowiecznej sztuki francuskiej, ilustrując podejście, w którym przyjemność dla oka, klarowność kompozycji i wewnętrzna muzyka linii definiują wyjątkową i trwałą estetykę.
