Henri Laurens: centralna postać współczesnej rzeźby. Urodzony w Paryżu w 1885 roku, Laurens zaczynał jako rzemieślnik dekoracyjny i rzeźbiarz w drewnie, zanim został wprowadzony do paryskiej awangardy. Jego spotkanie z kubizmem w latach 1911-1915 radykalnie zmieniło jego praktykę. Bardzo wcześnie przyjął zasady tego ruchu, badając fragmentację objętości, równowagę między płaszczyzną a głębią, uproszczenie form i nową koncepcję przestrzeni. Laurens nie zadowalał się naśladowaniem kubizmu w malarstwie: stworzył jego prawdziwe rzeźbiarskie tłumaczenie, wprowadzając rzeźbę w erę nowoczesności.
W swoich pierwszych pracach pracował z kartonem, drewnem, gipsem i kamieniem, konstruując asamblaże przypominające miniaturowe architektury. Eksperymenty te dały początek kanciastym, strukturalnym i odważnym bryłom. Jednak po pierwszej wojnie światowej jego styl ewoluował w kierunku bardziej zakrzywionych, lirycznych form, w których geometryczny rygor ustąpił miejsca nowej zmysłowości. Laurens stał się jednym z twórców złagodzonego kubizmu, uosabianego przez jego emblematyczne postacie kobiece, kąpiące się, muzy i masywne, zaokrąglone sylwetki.
Jego rzeźby łączą w sobie siłę i delikatność. Objętości wydają się napompowane powietrzem, jakby modelowane od wewnątrz, a jednak każda postać pozostaje mocno zakotwiczona w przestrzeni. To napięcie między monumentalnością a lekkością jest jednym z silnych znaków rozpoznawczych Laurensa. Niezależnie od tego, czy jego prace są wyrzeźbione w kamieniu, odlane w brązie czy wykonane z gipsu, zachowują harmonijną równowagę i wizualną muzykalność, która nadaje im głęboko nowoczesny charakter.
Laurens jest także grawerem i ilustratorem, współpracującym z wieloma poetami i pisarzami. Jego grafiki nawiązują do jego prac rzeźbiarskich: te same krzywe, ta sama stylizacja, ten sam związek z kobiecością i wewnętrznym ruchem. Tworzył także scenografie teatralne, modele i kompozycje dekoracyjne, które świadczą o wszechstronności jego talentu.
Począwszy od lat 30. zyskał międzynarodowe uznanie. Jego prace trafiały do najbardziej prestiżowych muzeów, a on sam brał udział w najważniejszych wystawach w Europie i Stanach Zjednoczonych. Po II wojnie światowej jego styl osiągnął pełną dojrzałość: monumentalne postacie kobiece, kąpiące się kobiety rzeźbione jak żywe architektury, potężne kompozycje łączące równowagę i pełnię. Jego rzeźba stała się uniwersalnym językiem opartym na krzywiznach, masie i świetle.
Henri Laurens zmarł w 1954 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który obecnie uważany jest za jeden z najważniejszych w europejskim modernizmie. Wraz z Picassem, Arpem i Brancusim na nowo zdefiniował miejsce rzeźby w XX wieku, tworząc głęboko oryginalne słownictwo formalne. Posiadanie dzieła zainspirowanego przez Laurensa to powitanie dzieła, w którym nowoczesność, poezja i siła formy łączą się w rzadkiej harmonii.
